Er is nog hoop!

Eerst maar even voorstellen.Mijn naam  is Tiny Appelman, getrouwd en we hebben twee zonen die nu inmiddels uit huis zijn.

Ik had al jaren rugklachten met milde tot ernstige pijnen en later ook nekklachten die zelfs leidde tot een halfzijdige verlamming. Ik was volledig afhankelijk en had met alles hulp nodig.
Na diverse ziekenhuis opnames, operaties en fysiotherapie bleef de pijn aanhouden en ik belandde daardoor op bed en in een rolstoel.
Ook medicijnen, o.a. morfine, gaven niet het resultaat om ook maar iets zelfstandig te kunnen doen. De artsen gaven ons de mededeling dat ze niets meer voor me konden doen en ik moest proberen om er maar mee te leren leven. Er was een afwijking geconstateerd op de M.R.I  die niet behandeld kon worden. Die afwijking was een vernauwing in het spinale kanaal  waardoor de zenuwbanen klem zaten die de pijn en de verlamming veroorzaakten.
Optimistisch als ik ben, besloot ik een nieuwe hobby te zoeken voor de afleiding en vond die in het verzamelen van postzegels. Dat kon ik op bed doen en ook met een arm en hand. Soms wat T.V. kijken en iets lezen (gesproken boek).

Zo heb ik 13 jaar moeten leven.

Op een avond zag ik op de T.V. een programma waarin een mevrouw ongeveer dezelfde klachten had als ik en die was in Amerika (Florida) met succes behandeld door ene dr. Bonati, een orthopedisch chirurg in Hudson. Ik besloot de band op te vragen bij de omroep die dat programma uitzond. We hebben de band samen (met mijn man) nog eens goed bekeken en besloten deze ook aan onze huisarts te laten zien.
Ook hij was erg  enthousiast en besloot naar die kliniek voor ons te bellen om enige informatie. Mijn Engels was toen wat verwaterd en wie kan het beter medisch uitleggen dan een arts, nietwaar? Het was toeval dat dr.Bonati naar Holland kwam en dus maakte onze huisarts een afspraak met hem om me te laten onderzoeken en te kijken of hij wat voor ons kon doen.
Er werd een nieuwe M.R.I gemaakt  en samen met mijn man en onze huisarts gingen wij naar Zevenaar waar dr. Bonati spreekuur had, speciaal voor Nederlandse patiënten. Er waren meer mensen die de uitzending hadden gezien dus was het erg druk Na een volledig onderzoek en het bestuderen van de M.R.I kwam hij tot onze blijdschap tot de conclusie dat hij mij kon helpen, maar dat er diverse operaties nodig waren met als eerste doel pijnvermindering. Dat was voor ons natuurlijk al heel wat.

Daarna werden er thuis door de huisarts stappen ondernomen wat het allemaal zou gaan kosten en hoe we daarheen konden vliegen.
Dat was even schrikken want oh, wat waren de operaties duur en daar kwam nog bij de vliegreis en verblijfkosten. Ik moest nl. op een brancard het vliegtuig in en dat kostte zes tickets plus het inbouwen .Daar kwam de ticket voor mijn man nog bij. Na alles uitgerekend te hebben bleek dat voor ons niet haalbaar. Door familie en vrienden is er toen een stichting voor mij opgericht om te proberen geld in te zamelen om toch te kunnen gaan. Na verschillende acties door de stichting is het gelukt om het bedrag voor de eerste vier operaties bijeen te halen en konden we na bijna een jaar van voorbereiding naar Amerika.
Voor ons blijdschap en opluchting dat het de stichting was gelukt om onze droom in vervulling te laten gaan. Ik ben ze daar ook heel dankbaar voor. Ze hebben met z’n allen heel veel werk verzet.
 
In 1999 zijn we naar Amerika gevlogen. De reis was lang en waren allebei ook heel moe in ons appartement aangekomen, vlug het bed in (van slapen kwam door de zenuwen niet veel). De volgende dag (zondag) eerst maar eens verkennen waar we waren(want we zijn in donker aangekomen) en wat levensmiddelen kopen, eten moet ook doorgaan. Geen winkel te bekennen, dan maar bij het eerste pompstation de dingen halen die we echt nodig hadden want veel was er niet. Met de rolstoel was het nog een hele tippel omdat het appartement best wel afgelegen was en het fietspad erg hobbelig. Voor mij een ramp en voor mijn man die moest duwen ook niet zo’n pretje, maar wie A zegt moet ook B zeggen, nietwaar?
De volgende dag werden we door een taxi opgehaald en naar de kliniek gebracht. Met de auto was het niet zo ver maar om de rest van de tijd te moeten lopen in die hitte en met de benodigde boodschappen was toch wel erg vervelend voor ons beiden.
Maar ja, je moest er wat voor over hebben.
Mijn ervaringen in de kliniek daar waren heel anders dan we gewend zijn in  Nederland. Uren zaten we te wachten voordat we aan de beurt waren, dat was daar heel gewoon. Was je eenmaal aan de beurt dan had de dokter wel weer alle tijd voor je (reden dat het dan ook weer uitliep voor de volgende patiënten).
Na vele vooronderzoeken, die een paar dagen in beslag namen, papieren invullen en handtekeningen zetten was de eerste operatiedag aangebroken.

Ik zal niet in details treden over mijn beleving van de operaties, die zijn voor iedereen verschillend, maar het is te doen. Wel is kennis van de Engelse taal nodig of een tolk die je kan bijstaan tijdens de operatie.
Mijn eerste operatie was meteen succesvol en ik kon daarna mijn hand en duim weer enigszins bewegen. Daarop volgde een intensieve fysiotherapie van twee weken van een dagdeel of een week fulltime.
Na die periode volgden de andere operaties, twee in de nek en twee in de rug, met veel succes en ik ging weer naar huis zonder nekkraag, beenbeugel en leren korset. Het korset werd vervangen door een van elastiek wat al veel comfortabeler aanvoelde.
Na controle zei dr.Bonati dat hij nog meer aan de resterende pijn kon doen en ook dat ik dan misschien wel weer kon lopen. Ik moest dan nog wel een keer terug komen voor meer operaties op de andere niveau’s. Alles in een keer kon niet, dus eerst thuis maar aansterken met therapie en kijken hoe het verloop daarna was.

De na-controle was in Amsterdam, we waren al erg blij met het behaalde resultaat en we besloten om nog een keer terug te komen voor operaties op de andere niveaus.
We zijn na een halfjaar weer gegaan en ook die operaties waren allen heel succesvol.
De tijden in de kliniek waren heel waardevol, ik heb er vele mensen ontmoet en er veel vrienden aan overgehouden. Ook het personeel was heel vriendelijk en hielpen met alles wat nodig was als je iets niet wist of ergens uitleg over nodig had. Het was één Familie! Ook heb ik me in die tijd nog dienstbaar kunnen maken door voor diverse Nederlandse patiënten te tolken omdat ze geen of weinig Engels spraken, daardoor ontstond een hechte band. Als je er behoefte aan had dronken we samen koffie aan de bar in de kliniek tijdens de wachttijden. Het was geen gemakkelijke tijd, je miste natuurlijk het thuisfront en het is ook beslist geen vakantie. Maar zet alles van je af en ga ervoor!

Op dit moment kan ik me zelf verzorgen, in en om het huis zelfstandig ( zonder rolstoel ) lopen, kan langer zitten en voel me happy. We hebben alleen twee maal in de week s’morgens huishoudelijke hulp nodig, doen samen wat ik nu weer kan en wat niet gaat doet mijn man.(b.v. de boodschappen). Soms gebruik ik nog pijnstillers als ik iets wil wat heel veel moeite kost.
Ook voor mijn man en de kinderen is het fijn om zijn vrouw en hun moeder weer in deze positie te kunnen meemaken. Dat is in hun kindertijd wel eens anders geweest. We zijn nu opa en oma en kunnen nu dubbel genieten van onze kleinkinderen.

Dankzij de kundigheid van dr.Bonati, de inzet van de stichting, familie, vrienden en vrijwilligers is onze droom uitgekomen .Het is en voelt heerlijk om weer dingen te kunnen doen die lange tijd niet meer mogelijk waren.
Nogmaals heel veel dank aan allen die dit voor ons mogelijk hebben gemaakt.

Jan en Tiny Appelman

Grootebroek, juni 2005