F.J.K. KRAMER
ORTHOPAEDISCH CHIRURG
 

24-1-2006

L.S.
Betreft: patiënten met nek- of rugklachten, al of niet met radiculaire klachten, die naar het buitenland gaan voor therapeutische behandeling.

Grofweg kunnen we de patiëntengroep, die zijn heil zoekt in het buitenland, in drie categorieën onderscheiden.

Categorie1.
Dit zijn de patiënten, die, na diagnosestelling in Nederland niet wensen te wachten op behandeling (wachtlijstproblemathiek). In het buitenland (België, Duitsland) kunnen zij snel terecht in één van de (private) instellingen, die zich meestal in de voor hen toepasbare techniek hebben gespecialiseerd. (vaak ook op outpatient basis)

Categorie 2.
Bij een radiculair syndroom (cervicaal of lumbaal) houden wij in Nederland volgens protocol een (arbitraire) tijdsperiode aan van ± 8 weken alvorens operatief in te grijpen, omdat de klachten ook vanzelf kunnen verdwijnen, uitzonderingen, zoals caudasyndroom of paralyse daargelaten. Een aantal specialisten, zoals neurologen en orthopaeden, spreekt met de patiënten af dat zij terug kunnen komen indien de klachten na 8 weken nog blijven bestaan, een andere groep specialisten maakt voor deze patiëntengroep een vervolgafspraak. Een deel van de patiënten vindt echter dat zij niet zo lang het vaak gunstige natuurlijke verloop kan afwachten en zoekt zijn heil elders, vaak in het buitenland.

Categorie 3.
Dit is de groep patiënten, die niet tevreden zijn met de uitleg of het voorgestelde traject van de specialist. Vaak vraagt deze groep in Nederland nog een “second opinion”, voordat zij naar het buitenland afreizen. Voor de “second opinion” bezoeken zij een neuroloog of orthopaedisch chirurg, zelden een neurochirurg. Niet iedere orthopaed in Nederland is een specialist in wervelkolomaandoeningen. In een maatschap orthopaeden zijn er meestal één of twee maten, die zich met de wervelkolom bezighouden. Er zijn ook maatschappen orthopaedie, die zich helemaal niet bezighouden met de wervelkolom, en die de patiënten blijkbaar niet adequaat doorverwijzen naar een deskundige op dit gebied. Een andere reden om niet door te verwijzen is, dat er nog wel eens een
discrepantie bestaat tussen de presentatie der klachten en de vastgestelde afwijking. Bij degeneratieve verschijnselen spreken we nu ook eerder van degeneratieve veranderingen in plaats van degeneratieve afwijkingen.

In 2005 heb ik twee klinieken bezocht alwaar een grote groep Nederlandse patiënten zich aanmeldt.

1. Alpha Klinik München
Deze privékliniek legt zich toe op de outpatientbehandeling van cervicale- en lumbale hemiaties. De benadering van de lumbale hernia is extraforaminaal endoscopisch, een door hen zelf ontwikkelde techniek. Er is nog niet veel literatuur over deze methode, behoudens dan artikelen uit hun eigen kliniek.

De methode lijkt meer handvaardigheid te eisen voor de operateur dan de microtube methode. Gedurende de procedure is de patiënt aanspreekbaar en kan aangeven, wanneer de pijn in het been toeneemt.
In deze kliniek werkt ook collega Zegers, in Nederland de pionier van de in Berlijn ontwikkelde discus prothesen. Aangaande zijn indicatiestelling en follow-up resultaten kan ik géén mening geven.

2. The Bonati Institute’ in Hudson, Florida, USA
Via wervingsburo’s in Nederland (vroeger Medag Europe in Amsterdam, nu ‘Advanced Pain Relief’ in Lisse) gaan “uitbehandelde” of niet serieus genomen patiënten naar Florida. Enkele keren per jaar komt Dr. A. Bonati naar Amsterdam om patiënten te onderzoeken en behandeling voor te stellen, die dan in Florida  plaats vindt. Lange tijd heeft Dr. J. Peperkamp, neuroloog, voorselectie verricht voor deze patiëntengroep. Naar ik heb kunnen constateren zijner onder deze patiënten nogal wat Nederlandse medische missers. Net zoals in de Alpha kliniek opereert men aldaar hij licht gesedeerde, wakkere patiënten op outpatient basis, gebruik makend van tubular exposure (microtube) en Holmium Yag Laser. Meestal gaat het hierom patiënten met langdurige klachten, die ten einde raad dit traject ingaan. De methode is niet experimenteel, er zijn sedert 1980 vele publicaties internationaal in toonaangevende tijdschriften verschenen.

De kosten
In beide privëklinieken zijn de kosten hoger dan de gebruikelijke DBC’s * in Nederland.
Het lijkt mij redelijk, dat de verzekeraar de DBC-kosten, die hij in Nederland met zijn
ziekenhuizen heeft afgesproken, aan de patiënt vergoedt.

Was getekend:

F.J.K. Kramer
orthopaedisch chirurg
EIKENLAAN 5                                                                                                                   
TEL.:  31 - (O)73-6567440
FAX:  3I - (O)73-656744
5263 GM VUGHT                                                                                                             
 

* aanvulling van APR: De afkorting staat voor Diagnose Behandeling Combinatie. Wanneer u met een gezondheidsklacht naar een ziekenhuis gaat wordt er een diagnose gesteld en daaruit volgt de behandeling. De combinatie hiervan noemt men DCB. Elke combinatie van diagnose en behandeling heeft een eigen tarief, vastgesteld door de overheid, de Nederlandse Zorgautoriteit (het voormalige College Tarieven Gezondheidszorg.