Mevrouw Atie Hameeteman, 42 jaar, nek-rug- en dystrofiepatiënte

“Mijn klachten zijn zo’n 13 jaar geleden begonnen, toen ik plotseling met hevige buikklachten naar een ziekenhuis in Spijkenisse moest worden vervoerd. Helaas kon men daar de oorzaak van die klachten niet lokaliseren.
Sindsdien heb ik vele ziekenhuizen bezocht waar ook steeds verschillende diagnoses werden gesteld. Waar het meestal op neer kwam: “het zit tussen uw oren”.
Intussen kon ik wel steeds minder functioneren en kreeg ik steeds meer pijn.

Uiteindelijk heeft de St. Maartenskliniek in Nijmegen mij uitgebreid onderzocht met als diagnose: versleten wervels in de lage rug en heupdysplasie (misvorming). Oplossing was een korset en ik kreeg de boodschap mee dat men niets meer voor mij kon doen en dat ik er maar mee moest leren leven.

In een revalidatiecentrum heb ik geleerd met mijn handicap om te gaan (veel pijn, nauwelijks kunnen lopen).
Gevolg was wel een ontslagprocedure op mijn werk en gedwongen verkoop van mijn huis voor een gelijkvloerse woning.
Samen met mijn vriend hebben we toch geprobeerd er het beste van te maken.

Toen ik ook nog nekklachten kreeg met uitstralingsverschijnselen naar mijn handen en linkerarm begon de ellende van voren af aan met dezelfde conclusie van de verschillende bezochte ziekenhuizen dat er  niets voor mij gedaan kon worden. En zo bleven we maar aanmodderen.

Via vrienden kregen we na verloop van tijd een advertentie  van ene Dr Bonati onder ogen, die hoop bood op genezing.

Bestudering van de MRI’s door Dr Bonati gaf aan dat ik twee nek- en twee rughernia’s had, alsmede problemen aan de facetgewrichten en sympatische reflexdystrofie (degeneratie) aan de linkerarm. Met 5 endoscopische operaties zou ik voor 80% van mijn pijnklachten af zijn en kon ik mijn korset weggooien. Dr Bonati benadrukte nog de ernst van de situatie door te zeggen dat de dystrofie binnen 12 maanden behandeld diende te worden omdat ik dan anders misschien mijn linkerarm zou moeten missen.
Op zo’n moment stort je wereld in. Aan de ene kant ben je blij dat je nu eindelijk weet wat je mankeert, dat je serieus wordt genomen en dat er wat aan mijn klachten te doen is, maar aan de andere kant word je vreselijk boos op de medische wereld in Nederland.

Voor een ‘second opinion’ toch maar weer terug naar een ziekenhuis in Rotterdam waar de diagnose van Dr Bonati werd bevestigd met de mededeling dat in Nederland alleen via de ‘open wondchirurgie’ de operaties konden worden uitgevoerd met 50% kans op succes. Endoscopische operaties konden hier  niet worden uitgevoerd, omdat de kennis, kunde en ervaring ontbrak. Bovendien werden dit soort operaties hier als experimenteel gezien. Merkwaardig eigenlijk. De Amerikaanse wetgeving in de Gezondheidszorg is vele malen strenger dan hier en daar werden en worden dit soort operaties, mede  gezien het grote succes hiervan, wel geaccepteerd als een reguliere techniek.

We wilden daarom graag met Dr. Bonati in zee maar de operaties in de V.S. zijn kostbaar en worden niet vergoed door de Nederlandse zorgverzekeraar (in tegenstelling tot die in de V.S. waar vele verzekeraars wèl betalen) en anders dan een klein spaarpotje hadden we gewoon niet.

De oplossing, aangedragen door mijn vriend, schoonvader en vriendin zou een stichting moeten zijn die het geld zou moeten opbrengen voor de operaties .Mijn werkgever en zijn vrouw organiseerden een benefietconcert en familie en vrienden droegen hun steentje bij.
Dat was een heel spannende tijd maar uiteindelijk is het kapitaal toch bij elkaar gekomen en zijn wij in mei 2002 naar Hudson in Florida afgereisd In een rolstoel, dat wel, omdat mijn toestand intussen ernstig was verslechterd.

Uiteindelijk bleken vier operaties voldoende, de pijn en uitstraling verdween en ik kon weer lopen! Opvang en begeleiding in het Bonati Instituut was heel professioneel, hartelijk en behulpzaam.

Er zit nu nog één hernia onder in mijn rug maar die pijn is minimaal en daar kan ik heel goed mee leven.

Het gaat nu heel goed met me. Ik doe allerlei leuke dingen en werk ook weer. Heel raar, maar geestelijk heb ik echter wel enige tijd moeite gehad om te wennen aan een leven zonder pijn, maar die periode is gelukkig ook voorbij.
De operaties van het Bonati Instituut hebben mijn leven en dat van mijn vriend op allerlei manieren ingrijpend en zeer positief beïnvloed. De kwaliteit van mijn bestaan is belangrijk verbeterd.
Ik hoop dat mijn verhaal tot enige steun kan zijn voor patiënten die voor de beslissing staan om ook te worden geopereerd in het Bonati Instituut.

Er zijn geen woorden om mijn dank en liefde te uiten voor mijn vriend die mij al deze jaren zo heeft bijgestaan en gesteund en aan al diegene lieve mensen die ertoe hebben bijgedragen om de operaties mogelijk te maken.

Hoop, Geloof en Liefde.

Thank you Dr Bonati!”

Juni 2005