Toen en nu…

Ik was 21 en een zonnige toekomst scheen me tegemoet.

Een onbezorgde jeugd met lieve ouders en zusje, een beschermde opvoeding met veel gezelligheid, leuke reizen en interessante ervaringen.

Een lieve familie en leuke vrienden waarmee ik gezellig ging stappen, shoppen en sporten. Ook m'n opleiding aan de HEAO Communicatie verliep voorspoedig.

Eigenlijk leefde ik als een prinsesje in een droomwereld.

Nat een middagje Noordwijk begonnen de wolken boven me samen te pakken.

Auto-ongeluk… een andere auto knalde tegen ons aan.

Eerst maakten we ons vooral zorgen over de auto die total loss was, maar later bleek dat vooral zorg over mijn gezondheid op z’n plaats was.

Extreme hoofdpijnen, veel last van nek, armen en schouders, misselijkheid en concentratiestoornissen, een klassieke whiplash met alles wat daar bij hoort qua onbegrip van artsen en omgeving.

Alles wat altijd vanzelf ging, werd nu steeds meer een uitputtingslag en lukte allemaal niet meer, met alle emotionele gevolgen die daarbij hoorden.

Dit zul je vast herkennen.

Een jaar later - met een vriendje op stap - reden we in een opgebroken trambaan in Amsterdam.

Nog meer pijn, bijverschijnselen, artsen, ellende, onbegrip en machteloosheid.

Uiteindelijk redelijk mee kunnen leven maar toen sloeg echt het noodlot toe.

Weer een auto-ongeluk, m'n toenmalige vriend reed tegen me aan. Tja, ik en vriendjes, fatale combinatie.

Maar dit was echt de klap die m'n leven kapot maakte.

M'n hoofd stond scheef, ik kon haast niets meer, over mezelf aankleden kon ik soms bijna de hele dag doen.

Meer artsen die me niet konden helpen, extreme pijnen en alles wat daarbij hoort.

Kreeg vaak commentaren als "jeetje, je ziet eruit alsof je elk moment dood neer kan vallen". Na jaren modderen geen kans op verbetering en zicht op een normaal leven.

Het werd allemaal anders toen ik, inmiddels 32 jaar, in aanraking kwam met dokter Bonati.

Tijdens het eerste bezoek werd me duidelijk dat hij precies wist waar hij het over had en dat hij me kon helpen.

Meteen had ik het volste vertrouwen in zijn capaciteiten en een paar maanden later kreeg ik m'n eerste operaties die al verlichting gaven, een jaar later nog een paar operaties en in 2001 de laatste.

En het hielp! 

Was helemaal gelukkig en kon het ook bijna niet geloven, de pijn werd minder en ik kon steeds meer doen,

Tot het niveau waar ik nu ben: een geweldige baan en na 11 jaar ellende weer een zonnige toekomst in het vooruitzicht.

Daar kan ik elke dag weer van genieten, zelfs vier jaar na de laatste operatie ben ik nog ontzettend dankbaar en blij met wat dokter Bonati voor elkaar heeft gekregen.

Ik hoop dat hij hetzelfde voor jou kan betekenen.

D.A.  (naam en adres bij APR bekend)

Juni 2005